Mìu pagrànd, mort a nuant'ån, chic ån fåi al m' avìa cuntå d'ìna stòria a l'anvirùn d'in becås "lu Bec Pirunèla" ca l'è ant in di sai tsamp, ìna bèla piådza d'àrba gråsa e frèsca, bàru e tsåbre i la màndzu vulànter. O meč, i la mandzåvu: d' sti tamp an Cirižòla la g'ìsta pö nisciün. Ai pè dal bec Pirunèla gi tasùn an få la sùa tåna, chic busciùn då 'n pö d' döit e parač g' usèl i tsàntu a l'anvirùn.


La stòria, cuntå da påiri an fič, i dì d' èstu becås, gi več i dizìu ca acè d' tsut la gi fùsa ina tåna fùnsa chic mètri, pitöst grànda, pièna d' pèze d'or e d' bigiòie d'ina blàssa sànsa fin. Chicün disìa d' avèr vist lu tesòr ma pur pòche scùnde. La tåna a s' èra sarå e i s' sarìa drübårta in bot a l’ån, lu dopmesdì a trài bot dal Venardì Sant cùra la s' tsantåva lu Påsciu. La tradisciùn i dì ca la s' så nint cùra i g’àn cumanså a tsantårlu, ant la nöts di tamp, a l’è a mèza vìa tra lu latìn dal Mediuèvu e l'italiàn d'üra. Må m’ l'arcòrdu, in tsantår nec ca al s' disdabanåva al ciår d' li tsandàlle andùa la g'èra Gesü Crist an crus. Uramåi chiò ‘sta rievucasciùn i g’è paså, i g’è stå dismantiå. Lu darèr Påsciu l'avån santö ant al 1958, e pè pö niènte.