Cùra èru dzùvvi me, a Limùn scåži tùte li famìgge i fazìu lu vin. Tüttsi i g'avìu ünna cròta, pì suàns tsòta, andùa a l’avìa lu necesåri, a tacår da la butåla che an parmèr d’ l’utùn i s’ purtåva fòra d’ l’üš, e cun ìna gùmma i s’ ampinìa d’åiga pur dzùrnsi e dzùrnsi, fin a cùra gi sàrci i s’ saråvu e i pisciåva pö. L’èra sàmpi üna fèsta gi dzurn che gi cåmiun i purtåvu li cavågne cun li üiie an tùte li löiie dal paìs n’ dùa i li avìu cumandå. Nuzàutri figiàt ancår an pàu a mòda vègia curèviàn pur pàrne dùe råpe, d’ bòti i nu lasciåvu chiò böri an pàu d’ must, e se i n’èra tròp angùrd la diaràiia mancåva nìnt! Me trubåvu tànt pì bon lu vin cùra al duvìa ancår fårse che in bòt finè; dzütåvu mìu påiri a sgnacår la råpa ‘nt la butåla tüts gi dzurn, fin a cùra mulåva lu büč. L’èra chiò bel cùra la s’ tiråva lu vin da la butåla ant li damigiåne! Après la s’ bütåva la råpa ant al torts, in travåč long e nuiùs, ch’ al fazìa in vin pì spàs e pì brüsc: la råpa i pulìa èsi gavå, disfåtsa e ributå ‘nt al tòrts divàrsi bòt, ògni bòt i fazìa d’ vin pì tràbbu e pì gråm! Pur dìr d’in vin nìnt bon la s’ dizìa: smàggia d’ vin dal torts! La cròta l’èra la löiia ‘ndùa ògni òmmi, chiò lu pi mål maltratå da la fràmma, da la vìtta o dal padrùn, a s’ santìa in re! Suàns la g’èra at “ricevimànt” ant li cròte, e tànti cun la sčiüzza at får tastår lu vin i s’ bütåvu murtål! La g’èra chiò gi tirasùn, chìcci che i büvìu a scròc, e ‘nt la sùa cròta i ciamåvu måi nisciün! Iscè an muntågna, ban pòcchi i g’èru bon a fårse in vin scù la s’ dèu, l’èra nìnt la nòstra cultüra, e pur avèr ìna prudüsciùn bundùsa i campåvu gròsi sidzilìn d’åiga ant la butåla, dzuntånd an pàu d’ süccru! Lu vin suàns a l’èra pitòst brüsc, ma i g’èru scåži tütsi abituå, e a la fin l’åcid i lu santìu poc! Almènu a l’èra genuìn: l’èra ban pègiu pur ci tsatåva lu vin dai vinatèr, suàns d’ petrügia fåtsa cun lu bastùn, a dzöc long lu tümùr a lu stömi o al fidič a l’èra garantè, pur gi fòrt buascèr! Lu vin a l’ èra purtå an pålm d’ man a chi tàmp ilåi: la magiùr pårt d’ la dzànt fazìa d’ travàč ban pås, al sarvìa pur sustinìrse, cun li tsalurìe e chiò ‘n pàu pur dismantiår li tròppe fatìgghe. Me ài travagiå tàntu da dzùvvi ‘nt i cantìer di müradùr e m’arcòrdu ban che gi pintùn o gi fiåsc i mancåvu bèla måi. L’èra nìnt tàntu ìna bèla abitüdda, dèvu dìr. Chicün vulìa nìnt sabèrne d’ börì l’åiga: "i fåi vnìr li råne ‘nt lu stömi, ca prafùnda l’åiga!"...“Ca prafùnda l’åiga!” Cànti bòt ai santö dìr 'sta maledisciùn! 

Lu bèl l’è che a Limùn avan ìna löiia, pròpi d’ tsut a gi lagàtt d’ l’Abìš ciamå Prafùnda l’Åiga. L’è in gròs avalamànt ‘ndùa la gi duvrìa a ražùn èsi in låc, må pur vìa dal taràn l’åiga s’anfìltra e s’ fårma nìnt, i prafùnda an pòche paròle. Ancår üra, paså gi sciusciånta, tüt’ gi bòt che påsu a Prafùnda l’Åiga, cun gi liùn o a pè, l’a m’ vàn an mànt tànte pursùne, urmåi tùte mòrte, che cun la stèsa åria dal prèvi cùra al dè màssa al mumànt d’ l’elevasiùn,  recitåvu, tacåndse a in gublàt: "prafùnda l’åiga!"