Acò ca la gi våi pur cåtri pursùne:
Trài pignå d’òrle ancåra nint fiurìe, distatsår le föge e le sümme, lavårle e fårgi dunår in mes büč ant ìna pàila, cun pòcche cügiörå d’åiga. Cùra i sùn prùnte, sculårle, sgnacårle, dzuntår duntrài fögiàtte d’ prìmule, d’ viulàtte di prå, due o trai sümme d’àrbabùc e tsapulår tut må nint trop fin.
Ant in grilàt, sbåtri ban sciöš öu fresc antèr, salår, in pàu d’ pèuri mulinå, dùe cügiörå d’ låts, ìna bèla pignå d’ furmådzi gratå, vantulår ban ban e varsår ant ìna pàila “ca i tàca nint”, får atansiùn a nint brüžår tut, får còiri ban dài düi cant, lu föc dèu nint èsri trop fort. Sarvìr tsàud.
‘Sta fritå d’aprümma pòl får da dinår o da sìnna.
